Veel mensen rollen na hun studies een bepaalde job in, om die dan veertig jaar lang uit te oefenen. Toch durven steeds meer werknemers hun carrière een totaal andere wending te geven. Christel Beutels, Piet Vercruijsse en Jan De Bruyne deden het!

DOOR MIEKE VERCRUIJSSE – FOTO’S GRF/LUC GORDTS/ANDREW VERSCHETZE

Soep met bokes

Christel Beutels (46) rijdt in Vilvoorde vrolijk rond met haar bakfiets om verse soep te verkopen. Enkele jaren geleden had ze nog een drukke job als vertegenwoordiger. “Toen bij mijn dochter Roxanne een hersentumor vastgesteld werd, besliste ik onmiddellijk om me voor haar in te zetten en haar te verzorgen. Na enige tijd ging ik nadenken over wat ik met mijn leven wilde aanvangen. Ik wilde niet meer geleefd worden, dus gaf ik mijn job op en gooide mijn carrière over een andere boeg. Ik besliste om iets te doen met mijn koksdiploma”, vertelt Christel.

En zo werd het project ‘Soep en bokes‘ geboren. Christel maakt twee soorten verse, biologische, soep per dag en rijdt dan met de bakfiets rond om de soep en boterhammen te leveren aan bedrijven, scholen en particulieren. ’s Avonds kan er bij haar thuis ook soep op bestelling afgehaald worden. Ze geniet nu met volle teugen van het leven. “Ik ben veel thuis, heb door mijn beroep veel sociale contacten en nu vormen mijn hobby’s – fietsen, koken en wandelen- één geheel”, gaat ze verder. “Ik noem mezelf een gelukzak, want ik kan de dingen aanpakken zoals ik het wil. Vooral de vele stress is van mijn schouders gevallen. Het leven is veel te kort om stress te hebben. Bovendien is het hele gezin hier beter van geworden. Met Roxanne gaat het intussen ook goed”, voegt ze eraan toe.

“Ik heb niet lang getwijfeld, maar dit heeft ook met mijn persoonlijkheid te maken. Ik wilde al een tijdje iets anders doen en als je echt iets wil veranderen, dan moet je dat gewoon doen. Natuurlijk besefte ik dat ik me in een avontuur stortte, maar ik ben er 200% voor gegaan”, gaat ze verder. De sociale contacten en het ecologische van het transport met de fiets, vindt Christel zeer belangrijk. “Voor oudere mensen ben ik ook soms hun enige sociale contact. Dan vinden ze het leuk dat ik aan de deur kom en ik geniet zelf ook van een praatje”, besluit ze.

www.soepenbokes.be

Ontruimer

Piet Vercruijsse deed aan het Narafi in Brussel studies graduaat cinematografie/cineast, maar gooide het daarna over een andere boeg. “Ik droomde ervan een camera in mijn ogen te hebben en zo de wereld rond me te kunnen vastleggen op film. Het leven van een cameraman sprak me ook enorm aan. Ik wilde een rock & roll-leventje, vooral veel vrijheid”, steekt hij van wal.

Omdat het leven van een cameraman toch niet helemaal voldeed aan zijn droombeeld én door een gelukkig toeval, kwam Piet terecht in de wereld van opkopers. Uiteindelijk koos hij ervoor ontruimer te worden. Een boeiende, toch wel aparte job…

Hoe kwam je in contact met de wereld van opkopers?

Tijdens mijn stages besefte ik al snel dat het leven als cameraman niet helemaal was wat ik ervan verwachtte. Er kwam veel ‘moeten’ bij te kijken en ik snapte al snel dat ik te naïef was op vlak van vrijheid in dit beroep. Ik zou nog veel moeten groeien. Toen ik niet onmiddellijk een job vond als cameraman, leerde ik via-via iemand kennen die opkoper was. Ik wilde wel eens bijspringen om bezig te zijn. De job sprak me ook aan omdat ik daar weer de vrijheid ondervond. Na drie maanden mee te draaien als opkoper, en vooral veel te leren, dacht ik erover na om zelf als opkoper aan de slag te gaan. Dan kon ik ook zelf mijn werk inplannen, al vroeg dit wel heel wat discipline. Ik was overtuigd, maar toen ik dit aan mijn moeder vertelde, zei ze me: “Piet, dat is niets voor jou. Jij bent geen commerçant, jij houdt niet van verkooppraatjes.” En ze had gelijk. Discussiëren over de prijs ligt niet in mijn karakter.

En toen kwam er een kantelpunt?

Inderdaad. Ik kwam op het idee om de manier van werken om te keren. Mensen willen niet alleen de mooie spullen verkopen, maar willen ook van de rommel af. Dus wilde ik mensen deze dienst aanbieden. Het gaat dan bijvoorbeeld om nabestaanden die een volledig uitgeleefd huis erven. Ik geef hen een eerlijke prijs voor de waardevolle spullen, maar zorg er vooral voor dat het huis opnieuw verkoopbaar is.

Wat zijn de positieve aspecten van je job?

De vrijheid, daar streefde ik al van in het begin naar en dat heb ik ook bereikt. Het is een mooie job, want ik heb het gevoel dat ik de mensen help. Ik kom in schrijnende situaties terecht en in één of twee dagen kan ik, met mijn team, deze mensen hun materiële miserie oplossen. Een volledig verwaarloosd pand kunnen wij voorbeeld snel opnieuw verkoopklaar maken. Ik probeer alles met veel respect voor de mensen te doen en daar slaag ik ook in. Zo zal ik nooit foto’s weggooien zonder eerst aan de mensen te vragen af ze die nog willen houden. Ik ben een ontruimer, wat betekent dat ik alle spullen vastneem en kijk wat er nog bruikbaar is. Zo zet ik me ook in voor recyclage. Verkoopbare goederen komen terug op de markt, de rest wordt gesorteerd in mijn loods. Een ander positief aspect van de job is dat ik veel buiten ben. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Als zelfstandige ervaar je altijd de onderliggende druk dat het moet blijven draaien…

Je wordt ook met bizarre, soms lugubere situaties geconfronteerd…

Soms zijn wij de eerste personen die een huis binnengaan nadat het lijk werd weggevoerd. Ooit kwam ik toe bij een vrouw die in tranen uitbarstte. Ze had door omstandigheden haar vader twaalf jaar niet meer gezien. Op zijn sterfbed in het ziekenhuis was ze langs geweest en had er een sleutel van het huis overhandigd gekregen. Toen ze de deur van de woning opendeed, heeft ze die onmiddellijk terug dichtgedaan en mij gebeld. Bleek dat de vader er woonde zonder water, elektriciteit en verwarming. Ik moest er letterlijk over een meter vuilnis stappen in alle kamers van het huis. Echt schrijnend is dat. Ik dwaalde door een woning waar in twaalf jaar niemand meer binnen geweest was buiten die man zelf. Dan probeer ik ook tijd uit te trekken om met de nabestaanden te praten. Dit is belangrijk.

Leer je veel uit deze schrijnende situaties?

Ik heb er vooral uit geleerd dat het iedereen kan overkomen dat je geen uitzicht meer hebt. En dat sociale controle hier een grote sleutel tot succes is. Ik heb al zoveel gezien. Mensen geraken aan de drank door een tegenslag in het leven en daar zijn ze zeer beschaamd voor, waardoor ze iedereen uit hun leven sluiten en dan loopt het fout. Sommige mensen wonen in mensonwaardige omstandigheden, maar komen de straat op in een maatpak. Dat is schaamte.

Blijf je deze job doen tot aan je 65ste?

Neen. Ik heb veel geloof in het feit dat alles op zijn tijd komt. Ik ben ervan overtuigd dat er nog andere, leuke dingen op mijn pad zullen komen. Ik probeer zo bewust mogelijk te leven en mijn voelsprieten hun werk te laten doen. Misschien doe ik ooit wel een ambacht van thuis…

Wijnbouwer

Jan De Bruyne (64) begon zijn carrière als arts, tot hij in 2001 een nieuw pad insloeg. Hij werd wijnbouwer in Diano d’Alba, een kleine gemeente in het Noord-Italiaanse Piemonte.

Jan De Bruynes liefde voor Italië én voor de Italiaanse Paola zorgde ervoor dat hij Mortsel achter zich liet en koos voor Diano d’Alba in Italië. Wat begon als het idee van een huisje in Italië met enkele wijnranken rond, groeide al snel uit tot een project van een domein met twee huizen omgeven door 10 hectare grond, waarvan 2 hectare wijngaard… Jan en Paola hadden in het domein la Cecche de wijnmicrobe al snel te pakken en ze wilden kost wat kost een eigen wijndomein op de kaart zetten. En daar zijn ze in geslaagd. Intussen is de wijngaard van Le Cecche 6,5 hectare groot geworden en worden deze Belgo-Italiaanse wijnen internationaal gewaardeerd.

Vanwaar het initiatief om je job als arts op te geven en wijnbouwer te worden? Ik was wat uitgekeken op mijn job, omdat er geen verdere carrièrekansen waren. Ik besefte: ofwel doe ik door tot aan mijn pensioen, ofwel moet ik nu veranderen. Ik wilde eigenlijk een vakantiehuisje in Toscane kopen, maar dan leerde ik mijn Italiaanse vrouw Paola kennen en liep het wat anders. Ik kwam in het noorden van Italië terecht. We hebben dit echter niet halsoverkop gedaan. We hadden een duidelijk businessplan vooraleer ik wijnbouwer werd.

Je bent een vreemdeling in Italië. Was het evident een sociaal leven uit te bouwen?

Er zijn heel wat mensen die ik hier leer kennen door het werk. Uiteraard spreek ik ook de taal, want in Italië is dit noodzakelijk. Het bevalt me hier wel op sociaal vlak.

Leid je nu een rustiger leven dan in België?

Ik kan hier niet volmondig ja op antwoorden. Uiteraard heb ik minder stress dan toen ik arts was en vooral in de periode dat ik bezig was met expertises. Maar er is hier ook stress, hoor. We zijn voor onze oogst zo afhankelijk van het weer. Hagel hebben we hier bijvoorbeeld echt niet nodig op de wijngaarden. Ik leid een zaak, dus is er wel druk. Maar ik presteer ook beter onder druk (lacht).

Welke kwaliteiten heb jij als wijnbouwer?

Het nauwkeurig zijn speelt in mijn voordeel en hier was mijn job als arts een goede leerschool. Ik ben zowel op het veld als in de kelder zeer nauwkeurig bezig. Verder ben ik gepassioneerd. Ik wil steeds beter presteren en als ik voel dat het kan, dan ga ik dit sowieso proberen. Ik heb echter wel het commerciële aspect onderschat. Wij zijn veel weg om onze wijn te verkopen in binnen- en buitenland en dat is soms wel zwaar.

Ik heb gelukkig al grote kinderen in België achtergelaten, dus dat is niet zo’n probleem. En vrienden komen ook maar al te graag eens op bezoek. Het klimaat mis ik zeker ook niet. Maar – en dit zal vreemd klinken – ik mis wel de staat, de Vlaamse bureaucratie. Hier in Italië zorgt alles voor een administratieve rompslomp, dat is waanzinnig. Italianen hebben blijkbaar de eigenschap om dit allemaal te aanvaarden, maar ik zet hier wel soms de boel op stelten als het om administratie gaat.

Je hebt in 2001 La Cecche aangekocht. Als je terugblikt, is dit wat je ervan verwachtte? Ja en neen. Ja, ik ben zeer tevreden met wat ik doe, heb meer succes als wijnbouwer dan verwacht en geniet van het leven dat ik leid. Maar ik was ook verhuisd voor een rustiger leven en dat is dan behoorlijk fout gelopen…